Krótka opowieść o wolności (nie naszego)! wyboru

Uważam się za mamę wolnościową. Co to znaczy? Wydaje mi się, że zostawiam swoim dzieciom dużo przestrzeni do samodzielności, do podejmowania decyzji, do brania za siebie odpowiedzialności. Leon chodzi do demokratycznego przedszkola, którego założenia są mi bardzo bliskie.

Wczoraj jednak byłam świadkiem sytuacji, która dała mi do myślenia. Sprawiła, że na chwilę zastanowiłam się nad sobą i swoim rodzicielstwem. I czy faktycznie jestem taką mamą, jaką siebie postrzegam.

Przedszkolna szatnia, popołudnie. Czekam aż Leny się poubiera i widzę obok chłopca, w podobnym wieku, który też przygotowuje się do wyjścia. Na krześle nieopodal siedzi jego Mama. Siedzi i cierpliwie czeka. Ja też siedzę, też na krześle, i też czekam, więc do tego momentu nasze matkowanie jest zasadniczo podobne ;) W czasie, kiedy Leny wskakuje w kalosze, chłopczyk zakłada buciki. Prawy na lewą nogę, a lewy na prawą. Nie ma w tej sytuacji nic niezwykłego, kto choć sporadycznie obcuje z jednostką poniżej piątego roku życia, wie, że to normalka. System jest zawodny i doskonali się poprzez popełnianie błędów, wszyscy to znamy.

Tymczasem okazuje się, że chłopiec się nie pomylił. On ZDECYDOWAŁ nałożyć swoje buty odwrotnie. I co się dzieje? Mama pyta go czy nie chciałby jednak ich zamienić. Później sugeruje delikatnie, że wygodniej by mu było gdyby założył je zwyczajnie. Chłopczyk odmawia, ma być prawy na lewej nodze, lewy na prawej, koniec i kropka. Taka jest jego wola.

Zatrzymajmy na chwilę akcję. Co robisz w takiej sytuacji?

Ja próbowałabym długo i namiętnie przekonać Leona, żeby zamienił buty. Argumentacja byłaby na pewno różnorodna, a spokój odwrotnie proporcjonalny do długości trwania dysputy. Chwyciłabym się różnych mniej i bardziej sensownych uzasadnień, byle skłonić go, żeby zamienił te buty. I pewnie nawet gdyby żadne z nich nie było dla niego dość przekonujące, w końcu zrobiłby to – czy to z powodu mojej niezadowolonej miny, rosnącego zniecierpliwienia czy na odczepnego, żeby skończyć dyskusję i wyjść do domu.

Mama chłopca nie zrobiła nic więcej niż to, co opisałam. Upewniła się, że taki jest jego wybór… i pozwoliła mu tak wyjść z przedszkola. Ze strony praktycznej – jakie to ma znaczenie, na której nodze który but? Zaś ze strony wychowawczej – była to cenna dla mnie lekcja wolności drugiego człowieka. Oddania mu jego przestrzeni. Wycofania się. Jeśli chcę, aby moje dzieci były pewne siebie, kreatywne i żeby potrafiły bronić swojego zdania, muszę dać mu przestrzeń do trenowania tych umiejętności. Stanowienia o sobie. Próbowania. Jeśli podporządkuję sobie tego małego człowieka, a jest mi prosto to zrobić, on w dorosłym życiu będzie podporządkowywać się innym. Bo tego go nauczyłam. Bo przestanie się zastanawiać CO ON MA OCHOTĘ zrobić, a zacznie – co wypada zrobić, co mama by chciała, żebym zrobił, co robią inni ludzie.

Oddać przestrzeń. Tylko i aż tyle. Dwa razy zastanowić czy to, co chcę zrobić ma sens. I czy w ogóle muszę coś, cokolwiek robić…

Z pokorą przyjmuję, ile ja jeszcze nie wiem…