Szóste WYDOBYCINY mojego Syna

Wydawało mi się, że temat był już przemaglowany na wszystkie strony i dawno temu został wyczerpany. Jednak wciąż wraca w mediach, tych tradycyjnych i tych internetowych. Jak bumerang, a może raczej niczym uporczywy ból zęba (lub czego innego…). I ja na to jego powracanie chętnie bym machnęła ręką, ale jak zwykle zadecydował przypadek. A właściwie dwa.

Króciutko, gwoli wyjaśnienia: kobiety atakują się wzajemnie, próbując dowieść, który rodzaj porodu jest “lepszy” i “bardziej prawdziwy”. Niektóre posuwają się nawet do obrażania kobiet, które urodziły przez cesarskie cięcie, zakazując im nazywania się matkami, bo “nie wiedzą co to ból, skurcze i parcie”. Generalnie mam to… no, tam właśnie, gdzie się domyślasz. Natomiast ostatnio po raz kolejny natknęłam się na te rewelacje gdzieś w sieci. I trochę mnie ruszyło. Bo tak:

Po pierwsze – za kilka dni Leon skończy 6 lat. Wzruszenie miesza się z nostalgią, podziw i duma poprzetykane są tęsknotą za moim słodkim blond bobaskiem. Jestem pewna, że to znasz, wszystkie to znamy – zakochane Mamy, które widzą upływ czasu. Wracam myślami do naszych pierwszych wspólnych godzin i dni. Co roku, na początku lutego moje uszy są bardziej wrażliwe na wszystko, co okołoporodowe. Bo był kiedyś taki luty w moim życiu, kiedy żyłam tylko tym…

Drugim powodem są wiadomości, które czasem od Was dostaję. Pisane przez smutne kobiety, dziewczyny pełne żalu, wyrzutów sumienia i niepewne tego, czy mogą nazwać się matką, bo urodziły przez cesarskie cięcie. Zdarza się, że czytam je z oczami pełnymi łez, bo najbardziej na świecie chciałabym po prostu przytulić autorkę.

Miałam dużo szczęścia – mogłam liczyć na dobry poród, czułą opiekę męża i najbliższych. Na pełne ich wsparcie i zrozumienie w kluczowych dla mojego kiełkującego macierzyństwa chwilach. Jednak te pierwsze momenty pełne są niewiary w siebie, napędzanej dodatkowo szalejącymi hormonami. Jesteśmy wtedy bardziej niż zwykle wrażliwe, podatne na zranienie. Przerażające jest to, z jaką lekkością kobiety dowodzą “w internetach” swojej wyższości nad innymi, choćby powód był tak urojony jak rodzaj porodu.

Dlatego – to moja sprawa. Moje dziecko, mój brzuch, moje krocze. Nie mam zamiaru nikomu się tłumaczyć. Obelgi pod adresem kobiet rodzących przez cesarskie cięcie uważam za tak głupie, że aż absurdalne. Jednak mam świadomość, że nie po wszystkich one spływają. Że są kobiety, mamy, którym takie słowa zatruwają myśli i życie.

Dbajmy o siebie. O siebie nawzajem też. Bądźmy dla siebie wsparciem. Jedyny sposób, aby zmienić świat, to dorzucić do niego swoje dobre trzy grosze. Pomyślałam, że urodziny mojego wydobytego syna to świetna okazja, aby wykrzyczeć światu, że nie czuję się gorsza. Jestem dumną, że zostałam MAMĄ. I tylko to się liczy.

Od dziś każda z nas – matek wydobytych dzieci – to #cesarkowakrólowa!